Pierwszą rzeczą, którą powinien ustalić lekarz podczas wizyty lekarskiej, jest określenie, czy mamy do czynienia ze zwykłym chrapaniem, czy też z zespołem bezdechów sennych. Badanie powinno obejmować przede wszystkim staranny wywiad przeprowadzony zarówno z pacjentem, jak i jego rodziną.

Wywiad ma na celu potwierdzenie występowania charakterystycznych objawów chorobowych i stopień ich nasilenia. Najczęściej ma on charakter kwestionariusza składającego się z kilkudziesięciu pytań dotyczących danych demograficznych, stylu życia, sposobu odżywiania się, stanu zdrowia, przyjmowanych leków, stosowanych używek oraz objawów charakterystycznych dla zespołu bezdechów. Podczas badania wykonuje się pomiary wzrostu i wagi pacjenta i oblicza się wskaźnik jego masy ciała – BMI oraz pomiar obwodu szyi (powyżej 50 cm sugeruje z dużym prawdopodobieństwem możliwość OSA). Konsultacja lekarza laryngologa pozwala zdiagnozować anomalie anatomiczne w obrębie górnych dróg oddechowych, mogące być przyczyną zespołu bezdechów sennych. Jeżeli jest to konieczne, lekarz zaleca wykonanie dalszych specjalistycznych badań, m.in. badania przesiewowego oraz badania polisomnograficznego, polegającego na ciągłej, całonocnej rejestracji danych fizjologicznych, pozwalających ocenić długość i jakość snu. Badania te zaleca się przede wszystkim w wypadku podejrzenia zespołu bezdechów sennych. Badanie polisomnograficzne polega na rejestracji następujących parametrów:

1. Związanych z neurofizjologią snu (EEG – elektroencefalogram – rejestruje częstotliwość i amplitudę fal mózgowych; EOG – elektrookulogram – zapis ruchu gałek ocznych, a EMG – elektromiogram – rejestruje napięcie mięśni podbródkowych). Analiza tych parametrów pozwala na określenie całkowitego czasu snu oraz poszczególnych jego stadiów.
2. Wykrywających oraz określających zaburzenia oddychania w czasie snu:

a) zapis przepływu powietrza przez górne drogi oddechowe za pomocą czujników termistorowych, wykrywających różnice temperatury pomiędzy powietrzem wdechowym a wydechowym – umieszcza się je przed ustami i nozdrzami pacjenta,

b) ruchy oddechowe klatki piersiowej i brzucha, zapisywane metodą pletyzmografii indukcyjnej (czujniki umieszczone są w specjalnych pasach, otaczających klatkę piersiową i brzuch),

c) zapis odgłosów oddechowych za pomocą mikrofonów umieszczonych w okolicy krtani.

Ocena tych parametrów pozwala na określenie liczby i charakteru bezdechów oraz okresów spłyconego oddychania.

Leczenie zespołu bezdechów sennych opiera się zarówno na postępowaniu zachowawczym, jak i leczeniu operacyjnym, które ma na celu poprawienie drożności górnych dróg oddechowych. Leczenie nieoperacyjne polega na redukcji masy ciała (u części pacjentów pozwala to na zmniejszenie lub ustąpienie dolegliwości związanych z OSA), poprawie stylu życia i rezygnacji z używek.